อิจฉาดอกเตอร์รูจจัง ที่เขาเป็นคนเลอะเลือน ความจำเสื่อม ถึงขนาดที่ต้องแปะกระดาษโน๊ตเขียนสิ่งที่ต้องการจดจำทุกอย่างลงที่ว่างตามตัว จนใครๆเข้าใจผิด คิดว่าเขาเป็นมนุษย์กระดาษ
แล้ววันดีๆก็เข้ามาในชีวิตของดอกเตอร์รูจ เมื่อจู่ๆก็มีแม่บ้านคนใหม่ๆ ที่อดีตภรรยาจ้างให้มาดูแลเขา เขารู้สึกถูกชะตากับเธอมาก แต่ก็ไม่เคยจดจำเธอได้สักครั้ง ทุกครั้งที่คุณแม่บ้านต้องเข้ามาทำความสะอาด เธอจะแนะนำตัวกับดอกเตอร์รูจใหม่ทุกครั้ง แต่เธอก็เริ่มสังเกตุว่า ที่แขนเสื้อด้านซ้ายมีกระดาษโน๊ตแผ่นหนึ่ง เขียนการ์ตูนเป็นรูปผู้หญิงทรงผมหน้าม้ามีไฝที่มุมปาก ที่เธอคิดว่านั่นเป็นเธอที่ดอกเตอร์รูจพยายามจดจำ
ดอกเตอร์รูจมักมีความสุขกับการได้คิดค้น ค้นพบสมการคณิตศาสตร์ใหม่ๆ พอๆกับการเรียนรู้สิ่งเดิมๆ แต่ยังแปลกใหม่สำหรับเขาอยู่เสมอ
มันก็น่าจะดีอยู่ถ้าดอกเตอร์รูจไม่มีความทรงจำเลยซะทีเดียว เพราะสิ่งเดียวที่เขาจำได้ นั่นคือความรู้สึกรักอดีตภรรยาของเขามาก ที่ไม่ว่าจะยังไงเขาก็รู้ดีว่าเธอไม่มีทางกลับมารักเขาได้อีกแล้ว