อิจฉาดอกเตอร์รูจจัง  ที่เขาเป็นคนเลอะเลือน  ความจำเสื่อม  ถึงขนาดที่ต้องแปะกระดาษโน๊ตเขียนสิ่งที่ต้องการจดจำทุกอย่างลงที่ว่างตามตัว จนใครๆเข้าใจผิด คิดว่าเขาเป็นมนุษย์กระดาษ

แล้ววันดีๆก็เข้ามาในชีวิตของดอกเตอร์รูจ  เมื่อจู่ๆก็มีแม่บ้านคนใหม่ๆ  ที่อดีตภรรยาจ้างให้มาดูแลเขา  เขารู้สึกถูกชะตากับเธอมาก  แต่ก็ไม่เคยจดจำเธอได้สักครั้ง  ทุกครั้งที่คุณแม่บ้านต้องเข้ามาทำความสะอาด  เธอจะแนะนำตัวกับดอกเตอร์รูจใหม่ทุกครั้ง  แต่เธอก็เริ่มสังเกตุว่า  ที่แขนเสื้อด้านซ้ายมีกระดาษโน๊ตแผ่นหนึ่ง เขียนการ์ตูนเป็นรูปผู้หญิงทรงผมหน้าม้ามีไฝที่มุมปาก  ที่เธอคิดว่านั่นเป็นเธอที่ดอกเตอร์รูจพยายามจดจำ

   ดอกเตอร์รูจมักมีความสุขกับการได้คิดค้น  ค้นพบสมการคณิตศาสตร์ใหม่ๆ พอๆกับการเรียนรู้สิ่งเดิมๆ แต่ยังแปลกใหม่สำหรับเขาอยู่เสมอ 
   มันก็น่าจะดีอยู่ถ้าดอกเตอร์รูจไม่มีความทรงจำเลยซะทีเดียว เพราะสิ่งเดียวที่เขาจำได้  นั่นคือความรู้สึกรักอดีตภรรยาของเขามาก  ที่ไม่ว่าจะยังไงเขาก็รู้ดีว่าเธอไม่มีทางกลับมารักเขาได้อีกแล้ว